پرده های خاکی و قلبی فارغ از یک ذره نور

ناگهان. دست در سینه آب ذلالی میکنم

                               بوسه های ماهیان رابر دست خود حس میکنم

همزمان باد پر پروانه های ساده را بر صورتم حس میکنم

                             در میان گلهای بی خار دست در دست میدهم

آهوان بی کینه. طوطیان خوش سخن در راز و نیاز

                             شیران بی غرض. آن سلاطین دشت پررمز و راز

به من بی من بی شور و نشاط سر تعظیم فرود می آورند!

                                    مگه من کیستم ؟من که نابود و نیستم!

نه!این خواب نیست. یک فیلم بی پایان نیست!

                            رویا نیست. تعبیر این شعر خوب و ناب نیست!

تلقین من شاعر هم نیست!

               سلام کن! همه منتظرند..........

تقدیم به گوشهای شنوا (نیما)